Қосымшада талқылауларды оқу, жауап беру және хабарландырулар алу ыңғайлырақ.
Менің туу тарихым. 2022 ж. 5 мамырда түнгі 12-де қатты толқулар басталды, 5 минут аралығында. Күйеуімен ауруханаға баруға шештік. Мені тексергенде 2 см толқудым, бүгін босануым керек деді. Кезекші акушер 4 сағаттан кейін маған келеді деді. Толқулар өте ауыр болды, әр рет күшейе түскенін сездім. Әрқашан ұлпахана жанында тұрып, таз қимылдатып, тезірек толқуды арттырдым. Акушер таңғы 4-те маған келді, толқу өзгерген жоқ. Туудан бұрын ұйықтай және жеңіліп ала алмадым. Таңғы 8-де басқа акушер келіп, кіруді айтты. Жуыну маған көмектемеді, егер ашығын айтсам. Түскі 12-ге дейін төзіп, ақыры акушер келіп, КТГ-ге қосты. Осы белдіктердің арқасында, маған белім сынғандай болды. КТГ-мен жатып ауырды. Түскі 4-ке дейін төзіп, босана алмаймын деп ойладым, күшім біткен, өте шаршадым, ұйықтаған жоқпын. Обезболғыш немесе жылдамдырғыш сұрадым, акушер маған: «Бұл туу, балапаным, не күтіп едің? Обезболғыш барма, оны сатып алсаң бола ма? Ол 20 000 теңге тұрады» деді, маған өте жаман болды (әсіресе белім қатты ауырды), екі ойланбай келістім. Бірақ олардың обезболғышы жоқ екен. Тексерген кезде суларым ағып, 6 см толқудым. Түскі 6-да маған жылдамдырғыш қойылды. Аса қатты толқуларды бастан кештім. Туа алмаймын, тіпті өлемін ғой деп ойладым.? күшім кеткен еді. Түскі 6:30-да басқа акушер келіп, босануға айтты. Бір сәтте қуаныштымын. Күш салып тужырған кезде, бұл мен туып жатқанмын деп ойладым. Шынында да, өз бетімше ештеңе істей алмайтын болдым, көздерім өздігінен жабылып, кейбір сәттерде шаршағаннан ұйықтап қалғандай не аяғандай болды. Есімде жоқ ??♀️ акушер және жанындағылардың бәрі мені тастап кетті. Сол сәтте мен өзімді өте жалғыз сезіндім. Өйткені бұл менің алғашқы туу, маған бұл алғаш рет. Олар бәрі кетті, түскі 7:30-да тағы келіп қарайды деді. Егер бүгін 8-ге дейін туа алмасам, патология палатасына жіберетін болады. Мен жалғыз қалдым және толқуларды бастан кештім және сағатқа қарадым, акушердің келгенін қатты қаладым. Түскі 7:30 ешкім келген жоқ. Мені тексеруді өтіндім. Ақыры дәрігер келіп, мен туып жатқан жоқпын, істеп жатқаным туу емес деп кетті. Көзімнен жас ағып, мен тағы да үмітсіздіктен зар жылап ем ?. Түскі 8-де акушер және қызметкерлердің бәрі жүгіріп келді, олардың барлығын бірінші рет көріп отырмын. Акушер барлығына қатты айғайлап, оларды дайындауға айтып, маған төсек жайды. Мен таңданысымды білдіре отырып, акушердің айтқанын орындадым. Біреулер акушерге ұялы телефон берді және анамның дауысын естідім, ол акушерді қорқытып, мені тактық сағаттан аса сынап, егер бүгін туа алмасам, бәрін басынан шығарып жіберетінін айтып қорқытып тұр. Бір сәтте қуандым, бірақ кей сәттерде менің қорқыныштым да болды... және міне, туу басталды... Алла, соңғы күшімді жұмсап тужырдым және бұл барлығы тезірек аяқталғанын қаттық қаладым. Ақыры 8:20-да маған вакуумдық экстракция жасалды. Тіпті пыш-пыш дей де алмадым. Мен баламның қауіпсіздігін өте қатты алаңдадым. Оны шығарғанда, оны тезірек құшақтап, оған менің өз бетімше туа алмағаным, әлсіз болғаным үшін кешірім сұрағым келді ?. Ұл балам дүниеге келді, салмағы 4178 грамм, бойы 56
Пікірлер: 27
Ұнатулар: 8
